Ada Blekcek Vrangel adasına şöhrət qazanmaq üçün yollanmamışdı. Onun məqsədi xəstə oğluna kömək etmək üçün pul qazanmaq idi. İş ilk baxışdan çətin, amma aydın görünürdü: ekspedisiya iştirakçıları üçün paltar tikmək, məişət işlərinə kömək etmək və sonra evə qayıtmaq.
Lakin Arktika bu səfərdə macəraya bənzəyən nə vardısa, çox keçmədən aradan qaldırdı. Ekspedisiya çıxılmaz vəziyyətə düşdü, ərzaq ehtiyatları tükənməyə başladı, insanlar xəstələndi, xilas olunmaq ümidi isə getdikcə azaldı. Nəticədə Ada demək olar ki, tamamilə tək qaldı. Yanında yalnız ağır xəstə olan bir ekspedisiya üzvü vardı. Ada onun ölümünə qədər qayğısına qaldı.
Sonra soyuq, külək, sonsuz səssizlik və yaşamaq uğrunda mübarizə başladı.
Ada peşəkar qütb tədqiqatçısı deyildi. Ona ekstremal şəraitdə sağ qalmağı da öyrətməmişdilər. Ancaq taleyin qarşısında geri çəkilmək imkanı yox idi. O, elə yerindəcə öyrənməli oldu: yemək tapmaq, əşyalarını təmir etmək, özünü təhlükələrdən qorumaq və hər gün qorxuya, ümidsizliyə təslim olmamaq.
Bu hekayənin əsas gücü adanın özündə deyil. Əslində, daha təsirli olan başqa məqamdır: Adanı ekspedisiyaya paltar tikmək və məişət işlərinə kömək etmək üçün aparmışdılar. Lakin buzların, aclığın və uğursuzluğa düçar olmuş planların ortasında sağ qalan sonuncu insan məhz o qadın oldu.
Ada nəhayət xilas ediləndə onun taleyi qısa müddətdə sensasiyaya çevrildi. Ancaq “sağ qaldı” ifadəsinin arxasında aylarla davam edən tənhalıq, şaxtalı gecələr, aclıq və xilas olunacağı günü gözləmək dayanırdı.
O, qəhrəman rolunu oynamırdı. Sadəcə, oğlunun yanına qayıtmaq istəyirdi.
Bəzən insan öz gücünü çətin sınağı könüllü seçəndə deyil, həmin sınaq artıq onun arxasınca bütün qapıları bağlayanda kəşf edir.
Ada Blekceki demək olar ki, hamı lazımınca qiymətləndirməmişdi. Yalnız həyat ondan mümkün olmayanı tələb edəndə onun əsl gücü üzə çıxdı.
Rəsmiyyə Şərifova,
KONKRET.az