Yanında cəmi iki parça şokolad vardı. Qarşısında isə Himalayaların amansız soyuğu, kilometrlərlə uzanan qar örtüyü və dondurucu fırtınalar… Onun qarşısında cəmi bir məqsəd dayanırdı: sağ qalmaq!

1991-ci ildə, hələ 23 yaşı olan avstraliyalı Ceyms Skott Nepalda, Himalay dağlarında səyahət edərkən həyatının ən dəhşətli sınağı ilə üzləşdi.

Qəfildən güclü qar fırtınası başladı. Görünüş məsafəsi demək olar ki, sıfıra endi. Ceyms istiqamətini itirdi, tanıdığı cığırlar qarın altında yoxa çıxdı. Bir müddət sonra harada olduğunu belə müəyyənləşdirə bilmirdi.

Yanında kifayət qədər ərzaq yox idi. Kömək istəyə biləcəyi heç kimə rast gəlmirdi. Telefon, rabitə və kənar aləmlə əlaqə imkanı yox idi. Ətrafında yalnız ucsuz-bucaqsız qar dağları, şaxtalı külək və ölümcül sükut vardı.

Onun bütün ehtiyatı arasında iki parça şokolad xüsusilə əhəmiyyətli idi. Bu kiçik ərzaq ehtiyatı həyatda qalmaq uğrunda mübarizəsində ən vacib dayaqlarından birinə çevrilmişdi.

Günlər keçdikcə aclıq, susuzluq və dondurucu soyuq gəncin gücünü tükəndirirdi. Elə bir vəziyyət yaranmışdı ki, yuxuya getmək belə ölüm təhlükəsi yaradırdı. Çünki soyuqda yuxuya dalmaq və bir daha oyanmamaq ehtimalı vardı.

Yaşamaq üçün hər cür çıxış yolu axtarırdı. Həşərat sürfələri və tırtıllar yeyirdi. Şam ağacının iynəyarpaqlarından və bambukdan da qidalanmağa çalışırdı. Lakin bunlar mədəsinə düşəndə qusmağa başlayırdı.

Aclıq o həddə çatmışdı ki, çantasındakı romanı altıncı dəfə oxumağa çalışırdı. Kitab onun üçün həm vaxt keçirmək, həm də fikrini aclıqdan və ətrafdakı dəhşətli tənhalıqdan yayındırmaq vasitəsinə çevrilmişdi.

Bu müddətdə xarici aləmdə onu axtarırdılar. Axtarış əməliyyatları davam etsə də, hər keçən gün Ceymsin sağ tapılacağına dair ümidləri azaldırdı. Bir çoxları artıq onun sağ olmadığına inanmağa başlamışdı. Amma Ceyms hələ təslim olmamışdı.

O, düz 43 gün Himalayaların amansız təbiəti ilə mübarizə apardı. Hər gün ölüm təhlükəsi ilə üz-üzə qalmasına baxmayaraq, yaşamaq iradəsini qoruyub saxladı.

Nəhayət, 3 fevral 1992-ci ildə səmada helikopter göründü. Axtarış qrupu onu qarın içində aşkar edə bildi.

43 gündür ölümün bir addımlığında yaşayan 23 yaşlı gənc nəhayət xilas edildi!

Bir anlıq təsəvvür edin: insan 43 gün ərzində aclığa, şaxtaya, qorxuya və dözülməz tənhalığa qarşı mübarizə aparır. Hər yeni gün onun üçün növbəti sağ qalmaq sınağına çevrilir. Buna baxmayaraq, yaşamaq ümidini itirmir.

Bu hekayə bizə bir daha xatırladır ki, insanın dözümlülüyü bəzən özünün belə təsəvvür edə bilmədiyi həddə çata bilər. Ümid və yaşamaq iradəsi isə ən ümidsiz görünən anlarda belə insanı həyata bağlaya bilər.

Bəlkə də ən böyük qələbə heç vaxt yıxılmamaq deyil. Ən böyük qələbə hamının hər şeyin bitdiyini düşündüyü anda belə mübarizəni davam etdirməkdir.

Bəs biz belə bir vəziyyətə düşsəydik, neçə gün dözə bilərdik? Aclıq, soyuq və tənhalıq qarşısında nə qədər müqavimət göstərə bilərdik?

Bəlkə də bu hekayənin ən acı və düşündürücü nəticəsi budur: insanı yaşamaq uğrunda mübarizədə ağlasığmaz addımlar atmağa vadar edən aclıq və ölüm qorxusu bəzən bütün digər hisslərdən güclü olur.

Ağagül Mürsəlov,
KONKRET.az