14 iyul 2026-cı ildə üç yetkin kişi Moskva studiyasında oturub ölkəmizi necə məhv etmək barədə müzakirə aparırdı. Onlar müxtəlif üsulları nəzərdən keçirirdilər: ölkəni parçalamaq, ilhaq etmək, əraziləri üçüncü ölkələrə paylamaq, milli azlıqları qızışdırmaq, onları öz dövlətlərinə qarşı qoymaq və respublikanı vətəndaş müharibəsinə sürükləmək. Söhbətin sonunda isə açıq şəkildə dedilər ki, Xəzər donanmasını gücləndirmək, qoşunları Cənubi Dağıstan sərhədlərinə yaxınlaşdırmaq və “Bakıya desant əməliyyatı planlaşdırmaq” lazımdır.

KONKRET.az xəbər verir ki, buna səbəb Şuşa Media Forumunda Azərbaycan rəhbərliyinin Ukraynanın suverenliyini dəstəklədiyini təsdiqləməsi və məsələləri olduğu kimi adlandırması olub: Rusiya imperiyası və Sovet İttifaqının tərkibində keçirdiyimiz iki əsr bizim üçün müstəmləkə dövrü olub.

Bütün “günahımız” bundan ibarətdir. Biz dünənimiz haqqında həqiqəti söylədik və Moskva studiyasında dərhal bizim sabahımızı necə görmək istədiklərini müzakirə etməyə başladılar.

Onlar üç nəfər idi. Moskva meriyasına məxsus “Moskva 24” telekanalının aparıcısı İvan Knyazev. Özünü siyasi məsləhətçi və media eksperti adlandıran Semyon Uralov. Və Rusiya Federasiyasının nəqliyyat nazirinin müşaviri, zərbə PUA-ları istehsal edən mərkəzin rəhbəri, 2025-ci ilin mayından Avropa İttifaqının sanksiya siyahısında olan Aleksey Çadayev.

Bu üç nəfər boş yerdən meydana çıxmayıb. Onların sələfləri var və sələflərin “kalibri” müxtəlifdir.

Bu sırada ilk olaraq Aleksandr Duqin gəlir. O, artıq uzun illərdir Cənubi Qafqaz ölkələrinin suverenlik hüququnu inkar edir və bunu professor tonunda, heç vaxt səsini yüksəltmədən edir: onun təlimində Azərbaycan, Gürcüstan və Ermənistan müstəqil dövlətlər kimi ümumiyyətlə nəzərdə tutulmayıb.

Ardınca Dövlət Dumasının deputatı Konstantin Zatulin gəlir. O, illərdir Rusiyaya türk dünyasının təhlükə olduğunu, Azərbaycanın isə guya hansısa yad planların platsdarmına çevrildiyini izah edir.

Daha sonra Vladimir Solovyov gəlir. O, İlham Əliyev haqqında bir xoş söz dediyinə görə politoloqu xarici agentlər siyahısına salmağı tələb edib. Onun yanında isə Marqarita Simonyan dayanırdı; o da öz studiyasında Moskvanın Bakı qarşısında üzr istəməli olduğu fikrini rədd edirdi. Daha aşağıda Yevgeni Spitsin kimi mühazirəçilər var ki, auditoriyalara itirilmiş imperiya həsrətini daşıyırlar. Ardınca isə 2025-ci ilin yayında Bakıya “Oreşnik”lə zərbə endirməyi tələb edən Z-kanallar gəlir.

İndi isə lap dibdə qalanlardan danışaq. Çadayevdən başlayaq. Onun rəhbərlik etdiyi və cəbhə üçün zərbə PUA-ları istehsal edən elmi-istehsalat mərkəzinin adı “Uşkuynik”dir. Biz belə bir şeyi ağlımıza gətirməzdik! Uşkuyniklər XIV əsrdə Novqoroddan çıxan, uşkuylarda — yastıdibli qayıqlarda — Volqa ilə aşağı üzərək başqalarının malına göz dikən çay quldurları idi. Onlar Kostromanı və Nijni Novqorodu ələ keçirir, şəhər qəsəbələrini yandırır, tacirləri öldürür, əsirlərlə ticarət edir və qənimətlə doldurduqları qayıqlarla geri qayıdırdılar. Onların məşğuliyyətinin adı quldurluq idi. Öz işinə belə ad verən insan özü haqqında bilməli olduğumuz hər şeyi söyləyib. Və bu “şərəfli” adın daşıyıcısı canlı efirdə desantı Bakı sahilində harada çıxarmağın daha əlverişli olduğunu müzakirə edirdi.

Solçuluğun uşaq xəstəliyi var, bir də çadayevçilik — qonşu ölkənin hələ əllərinin çatmadığı qənimət kimi göründüyü köhnəlmiş uşkuynik xəstəliyi. Uşkuynik heç nə inşa etmir. O, pis qorunan nə varsa götürmək üçün gəlir, qayıqlarını doldurur və şimala qayıdır. Bizim sahillərimiz barədə əvvəlcədən məlumat toplaması yaxşı olardı: bizdə çoxdan heç nə “pis vəziyyətdə” qalmır və bizimkilər belə adamları çörəklə qarşılamırlar.

Həmin 14 iyul efirində söhbəti açıq şəkildə alçaldıcı edən başqa məqamlar da səsləndi. Torpaqlarımızın azad edilməsi “nasizm” və “soyqırımı” adlandırıldı. Öz dağıdılmış şəhərlərinə qayıdan bizə izah etdilər ki, guya “torpağı insanlardan təmizləmişik”. Siz bizi evimizə qayıtdığımıza görə yalan və alçaqcasına soyqırımda ittiham edirsiniz, elə həmin anda isə ölkəmizi hissələrə bölüb kimin hansı hissəni alacağını hesablayırsınız. Peşə səviyyəsinə çatdırılmış həyasızlıq.

Bir ay keçdi. 13 avqust 2026-cı ildə həmin şəxslər yenidən efirə çıxdılar və söhbət artıq xəritələrdən və sərhədlərdən deyil, konkret adları çəkilən canlı insanlardan gedirdi. Bakı ilə danışmağın yeganə yolu həmin insanları fiziki məhv edilmə təhlükəsi altında saxlamaq, üstəlik, onları ünvanlı şəkildə aradan götürmək lazım olduğu bildirildi. Metodu təsdiqləmək üçün diversant Sudoplatovun məktəbi və maskalanmış partlayıcı qurğular xatırlandı. Biz, əlbəttə, nədən söhbət getdiyini bilirik. 1938-ci ilin mayında Rotterdamdakı restoranda bir insana içərisində gizli partlayıcı qurğu olan şokolad qutusu verildi. Bomba işə düşdü və Moskvanın arzuolunmaz siyasətçisini dərhal öldürdü. Bu, həmin Moskva studiyasında açıq şəkildə fəxr etdikləri mirasdır.

İçində cəhənnəm yükü olan qutu. Həmin efirdə Semyon Uralov 1991-ci ilə qədər Sovet İttifaqı ərazisində doğulan hər kəsin Moskva qarşısında cavabdeh olduğunu bildirdi. Rusiya SSRİ-nin hüquqi varisidir, deməli, öz qanunları ilə istənilən şəxsi mühakimə etmək hüququna malikdir. İstənilən şəxsi! Hətta sərhədlərini Moskvanın tanıdığı və öz imzası ilə təsdiqlədiyi suveren dövlətin prezidentini belə.

Burada imperiya qoxusu belə yoxdur: imperiyaların bunun üçün kifayət qədər gücü və lovğalığı var idi. Əvəzində Çexovun Prışibeyev adlı çavuşu çox yaxşı tanınır — özünü bütün ətrafın rəhbəri elan edən və insanların onun icazəsi olmadan hansı əsasla yaşadığını soruşan istefada olan nəzarətçi. Prışibeyev, hər halda, öz kəndi ilə kifayətlənirdi. Bu isə çavuş hüququnu 14 ölkəyə və 150 milyon insana şamil edib.

Səmimiyyətiniz üçün təşəkkür edirik. 35 il ərzində bizə asta səslə bərabər tərəfdaşlıq, mehriban qonşuluq və ortaq yaddaşın mövcud olduğu təlqin edildi. İki efir kifayət etdi ki, bu dekorasiyadan heç nə qalmasın.

İndi isə baxmaq lazımdır ki, bugünkü Moskvada Azərbaycan haqqında xoş söz deyənlərin başına nə gəlir və onun məhv edilməsi layihəsinə görə nə baş verir.

2025-ci ilin yayında 30 il TASS-da çalışmış Mixail Qusman Şuşaya getdi və Azərbaycan diplomatiyası haqqında hörmətli sözlər söylədi. Bir neçə gün sonra hökumətin qərarı ilə agentliyin baş direktorunun birinci müavini vəzifəsindən azad edildi. Həmin ilin avqustunda İlham Əliyevi təcrübəli lider adlandıran politoloq Sergey Markovu Ədliyyə Nazirliyi xarici agentlər reyestrinə daxil etdi. Çadayev isə nəqliyyat nazirinin müşaviri təyin edilməsindən cəmi altı ay sonra canlı efirdə Bakıya desantın haradan çıxarılmasının daha əlverişli olduğunu hesablayırdı, lakin Moskvada heç kim ona irad tutmadı. Bütün mənzərə budur. Orada qonşuya hörmətə görə vəzifəni və yaxşı adı itirirlər. Qonşunun necə məhv edilməsindən danışana isə heç nə olmur.

Həmin efirlərdə Rusiya xüsusi xidmət orqanlarının azərbaycanlı diaspor təşkilatlarını Bakıya qarşı xorla çıxış etməyə məcbur etməsi, razılaşmayanların isə hüquqlardan — vətəndaşlıqdan, yaşayış icazəsindən, biznesindən, evindən, bütün həyatını keçirdiyi yerdə yaşamaq imkanından məhrum edilməsi tələbi də səsləndi. Bir düşünün, kimi girov götürməyi təklif edirlər. Çelyabinskdə tərəvəz satıcısını. Samara şəhərində marşrut avtobusu sürücüsünü. Otuz il rus uşaqlarını əməliyyat etmiş cərrahı. Onlara əmr edilir ki, analarının vətənini lənətləsinlər.

Və bu, artıq sadəcə sözlərlə hədələmək deyil. 27 iyun 2025-ci ildə Yekaterinburqda azərbaycanlılara qarşı iyirmi il əvvəlki işlərlə bağlı reydlər keçirildi və həmin reydlər zamanı iki qardaş sağ çıxmadı. Daha sonra Çelyabinsk vilayətinin diaspor rəhbəri, Moskva vilayətində azərbaycanlıların birliyinin rəhbəri və Samara təşkilatının sədri vətəndaşlıqdan məhrum edildi. 17 avqust 2026-cı ildə isə Moskva azərbaycanlılarının milli-mədəni muxtariyyətinin sədri Bəxtiyar Həsənov bütün ömrünü yaşadığı ölkədəki müvəqqəti saxlama mərkəzindən hava limanına aparılaraq ölkədən deportasiya edildi.

İndi isə nəticələr barədə. Bu söhbətin iştirakçıları üçün bütün bu ksenofobiya, təhdid və yalan qarışığının nəticəsi nə oldu? 17 avqust 2026-cı ildə Azərbaycan Baş Prokurorluğu cinayət işi açdı. 214-2-ci maddə — terrorçuluğa açıq çağırışlar. 281.2-ci maddə — dövlətə qarşı yönəlmiş açıq çağırışlar. 283.2.1-ci maddə — milli nifrət və düşmənçiliyin qızışdırılması. Üç nəfərə ittiham irəli sürüldü, hər üçü axtarışa verildi və məhkəmə qərarları ilə barələrində həbs qətimkan tədbiri seçildi.

Və sonda daha bir məqam.

Söylənilənlərdən heç olmasa bir sözün icazəsiz səsləndiyinə inanmaq çətindir. Meriyaya məxsus kanalın aparıcısı, nazir müşaviri, efirdən yaşayan ekspert — hər üçü onlara icazə veriləni dəqiq deyir və susmaları əmr edilən şeylər barədə dəqiq susurlar. İcazəni onlar verməyib və bu icazə onlara məxsus deyil. Biz bunu görürük və nəticə çıxarırıq. Sadəcə bir şeyi məsləhət görmürük: verilmiş icazəni imperiya əzəməti ilə qarışdırmayın.

İmperiyalar hər gecə yanmır.

İsti studiyanızın pəncərəsindən çölə baxın. Sizin ölkənizdə neft bazaları yanır, zavodlar yanır, ölkə benzin növbələrində dayanıb. Gənclər qaçır və qaçanların ən yaxşılarıdır — bu ölkəni yenidən qura biləcək insanlar. Üç günə başa çatması planlaşdırılan müharibə artıq beşinci ildir davam edir və əsgərləri qapalı tabutlarda evə gətirirlər, siz isə mikrofon qarşısında oturub növbəti yürüşü planlaşdırırsınız. Efirdə danışmalı olduğunuz məsələ budur. Öz hakimiyyətinizə verməli olduğunuz suallar bunlardır.

Son söz əvəzi

Uşkuyniklər cənuba, böyük su ilə gedirdilər və bir dəfə lap aşağıya — Hacı-Tərxana, indiki Həştərxana qədər gəlib çatdılar. İl 1375-ci il idi. Salnamədə bildirilir ki, onları orada hörmətlə qarşılayıb süfrələrə əyləşdirib, şərab təqdim etdilər, səhər isə onlardan heç biri qalmadı. XIV əsrdə quldurluğa belə cavab verirdilər. Bizim əsrimiz başqadır, cavabımız da başqadır: nömrəsi, tarixi və məhkəmə möhürü olan sənəd. O, atəş açmır, qisas almır və heç yerə tələsmir — sadəcə orada yatır və gözləyir, onun müddəti də yoxdur.

Çadayev öz idarəsi üçün dəqiq ad seçib. Təəssüf ki, görünür, uşkuyniklər haqqında salnaməni yalnız qayıqların hələ dolu, mahnıların isə hələ kəsilmədiyi yerə qədər oxuyub… (Mənbə: Haqqin.az)

KONKRET.az