Min illər əvvəl Mədinə ilə Şam arasında Həcər adlı bir yer var idi. Orada Səmud adlı bir qəbilə yaşayırdı. Səmud qövmü Nuh peyğəmbərin oğlu Samın nəslindən, Ad qəbiləsindən idi. Hz.Hudla birlikdə İrəmi tərk edib Həcərə məskunlaşdılar. Burada çoxalmış Səmud övladları böyük bir qəbilə oldular. Hicr şəhəri böyük və bərəkətli bağlarla, gur tarlalarla, geniş torpaqlarla əhatə olunmuşdu.

Səmud qövmü orada imarətlər və saraylar tikdirir, qayaları yonur, dağılmaz evlər tikirdilər. Ad qövmü kimi Allah onlara güc, qüvvət və sərvət vermişdi. Uzun illər keçdi. Bu müddət ərzində Şeytan Səmud qövmünü, eləcə də Ad qövmünü aldadaraq onları azdırmağa nail oldu. Maddi inkişafı və sərvətləri artdıqca Səmud qövmünün amansızlığı da artırdı.

• Onlar artıq Allaha inanmır və ona ibadət etmirdilər. Onlar iri qayalardan oyaraq düzəltdikləri nəhəng bütlərə sitayiş edirdilər. Əcdadları olan Ad qövmünün buna görə məhv olduğunu unutdular. Onlar öldükdən sonra dirilib Allaha hesab verəcəklərini təsəvvür edə bilməzdilər.

Onlar sərvət və firavanlıqla yaşayırdılar. Yayda düzənliklərdə, qışda isə dağlardakı saraylarda əzəmətli imarətlərində kef və ləzzətə qərq olurdular. Nəhayət, Allah Saleh peyğəmbəri azmış Səmud qəbiləsinə peyğəmbər olaraq göndərdi. Hz. Saleh peyğəmbər olduqdan sonra qövmünü öz ətrafına topladı və onlara peyğəmbərliyini bildirdi:

“Ey qövmüm, Allaha qayıdın, Ondan başqa heç bir tanrı yoxdur. Rəbbinizə üsyan etməklə yer üzündə qarışıqlıq salmayın. Mən Allahın sizə göndərdiyi elçiyəm. Sözlərimə qulaq asın, mənə itaət edin”.

Camaat Salehdən soruşdu:

“Məqsədin nədir. Sən bizdən babalarımızın sitayiş etdiyi bütlərdən əl çəkməyimizi istəyirsən?”

Saleh peyğəmbər belə cavab verdi:

“Bu bütlər daş parçalarıdır. Bunun heç kimə faydası və ya zərəri yoxdur. İbadət ancaq hər şeyi yaradan Allaha edilir. Səmud qövmündən bəziləri bu sözlərə inandı. Dedilər ki, düz deyirsən, ey Saleh, biz sənə inanırıq. Bunlar əsasən kasıb, təmiz və xoş qəlbli insanlar idi. Onlar zəngin və pis xasiyyətli insanlar kimi təkəbbürlü deyildilər. Özlərini heç kimdən üstün hesab etmirdilər.

Lakin var-dövləti, qüdrəti və gücü ilə təkəbbürlük edən Səmud qövmünün əksəriyyəti Saleh peyğəmbərə inanmadı. Saleh peyğəmbəri qövmünün əksəriyyəti inkar edib rədd etsə də, o, təslim olmadı. O, həvəs və səylə həqiqəti söyləməyə davam edirdi. Nə vaxt bir neçə nəfərlə rastlaşsa, onları Allaha itaət etməyə çağırardı.

Saleh peyğəmbər ona iman gətirən bu insanları daima xəbərdar edirdi.

“Ey iman gətirənlər, yer üzündə fitnə-fəsad törədən, təkəbbür və lovğalıq edən bu insanlara fikir verməyin. Mənə qulaq asın və itaət edin. Dediyimi etsəniz, Allah sizdən razı olar”.

Səmud qövmünün zülmü və qəzəbi günü-gündən artırdı.

Nəhayət, Allah-Təala onlara xəbərdarlıq olaraq susuzluq bəlasını verdi. Hicr şəhərində bir quyudan başqa bütün suları qurutdu. Bu quyunun suyu bol və insanların ehtiyaclarına kifayət edirdi.

Bu vəziyyət Səmud qövmünü çox narahat etdi və rahatlıqlarını itirdilər. Çünki o günə qədər həmişə səadət içində yaşamışdılar və heç vaxt belə bir çətinliklə üzləşməmişdilər.

Onlar başlarına gələn bu müsibəti Saleh peyğəmbərdən bilirdilər. Onu ictimaiyyət qarşısında alçaltmaq və zərərsizləşdirmək planı üzərində düşünürdülər.

Bayram günü idi, camaat həmişəki kimi şəhər meydanına toplaşıb şənlikdə iştirak edirdi. Bu sırada Səmud qəbiləsinin əyanları qurduqları planı həyata keçirməyə başladılar.

 

Onlar Saleh peyğəmbərə yaxınlaşıb dedilər:

“Ya Saleh, sən bizim tanıdığımız yaxşı insan idin. Amma sonra dəyişdin, gülünc iddialar irəli sürməyə başladın. Əgər həqiqətən peyğəmbər olsaydın, bizə möcüzələr göstərərdin”.

Saleh peyğəmbər onlara Allahın köməyi ilə istədikləri möcüzəni göstərə biləcəyini bildirdi. Bunun üzərinə bütpərəstlər Hz. Salehdən şəhərin kənarındakı böyük qayadan qırmızı tüklü bir dəvə çıxarmasını istədilər.

Düşündülər ki, onların bu istəyi Hz. Salehi çətin vəziyyətə salar. Müşriklərin bu istəyi üzərinə Saleh peyğəmbər Allaha yalvardı.

Allah Saleh peyğəmbərin duasını qəbul etdi və ona aşağıdakı vəhyi nazil etdi.

• “Ey Saleh, camaatına de ki, o daşın ətrafına toplaşsınlar. Qayadan gözəl, çox böyük dəvə çıxaracağam. Dəvənin südü sağmaqla bitməyəcək. Amma mənim əmrimi onlara çatdır. Onlar bundan sonra iki gündən bir quyunun suyundan faydalanacaqlar. Bir gün quyunu tamamilə dəvəyə buraxacaqlar. Ertəsi gün özləri istifadə edəcəklər. Görəcəksən ki, bu dəvə hamının içdiyi qədər su içəcək”.

Saleh peyğəmbər bu vəhyi alanda rahatlandı. O, vəziyyəti öz qəbiləsinə bildirdi. Əgər möcüzə göstərsə, ona inanmalarını xahiş etdi. Onlar da bu tələbi qəbul etdilər.

Müşriklər Saleh peyğəmbərin dəvəni qayadan çıxaracağına, dəvənin bütün suyu içəcəyinə, südün bitib-tükənməyəcəyinə inanmırdılar. Deyirdilər ki, bu sözlər Salehin yeni cəfəngiyyatından başqa bir şey deyil.

Xəbər bir anda yayıldı. Saleh peyğəmbərin qayadan böyük dəvə çıxaracağını eşitməyən yox idi. Şəhər titrəyirdi. Möminlər və inanmayanlar bu möcüzəni səbirsizliklə gözləyirdilər.

Şəhərin kənarında, yuxarıda adı çəkilən qayanın ətrafına böyük bir izdiham yığılmışdı. Bütün şəhər əhalisi ora axışırdı. Camaat böyük həyəcan içində gözləyərkən Saleh peyğəmbər son dərəcə sakit və soyuqqanlı idi.

Əvvəlcə dəstəmaz alıb camaatın qarşısında iki rükət namaz qıldı. O, uzun müddət Rəbbinə dua edərkən, adı çəkilən qayanın yüksək səslə iki yerə bölündüyü görüldü. Toz çökəndən sonra içindən son dərəcə iri və gözəl qırmızı saçlı bir dəvə çıxdı.

 

Dəvə çaş-baş qalmış insanların arasında dolaşmağa başladı. Qadınlar növbə ilə dəvəni sağır, evdən gətirdikləri qazanları südlə doldururdular.

Amma dəvədən süd heç də azalmırdı. Hamı iri gözləri ilə dəvəyə baxırdı, sonra dəvə quyuya tərəf getdi. Başını ora qoyub bütün suyu son damlasına qədər içdi.

Saleh peyğəmbərə iman gətirənlər fəryad etdilər:

“Salehin sözü düzdü, Salehin sözü düzdü. O, Allahın göndərdiyi peyğəmbərdir”.

Bu hadisədən sonra xalqdan bir çox insan Salehə iman gətirdi.

İnanmayanlar susdular, bir kəlmə də danışmadılar. Onlar bu açıq-aşkar möcüzə qarşısında nə edəcəklərini bilmirdilər. Yenə də inanmadılar, yəqin ki, inkarlarına bəhanə axtarırdılar, deyirdilər ki, Saleh bizə tilsim edib. Onlar boyunlarını büküb uzaqlaşdılar.

Hazırladı: İqbal Rzayev,

KONKRET.az